برندگان مدال آزادی ۲۰۱۵ را از زبان خودشان بشناسید

روز سه‌شنبه، رییس‌جمهوری ایالات متحده مدال آزادی ریاست جمهوری امریکا، بالاترین نشان شهروندی در این کشور را اهدا خواهد کرد. فهرست برندگان امسال پر است از نام‌های افراد مشهور و همین‌طور افراد تا حدودی ناشناخته – هنرمندان، ورزش‌کاران و فعالان از هر صنف و عقیده.

medal-freedom-2015_wide-863b83f90c2bdc935174973d9ab58b3fc3188bed-s1100-c15.jpg

 

۱۷ برنده، با ۱۷ زندگی خصوصی، ۱۷ داستان برجسته‌ی موفقیت و ۱۷ روایت از خدماتی که ارزش دانستن را دارند. قطعا الهام‌بخش است ولی این بخشی از وظیفه‌ی همه‌ی آدم‌ها هست تا از افرادی که به این افتخار رسیده‌اند مطالب بیش‌تری بیاموزند.

بنابراین، تصمیم گرفتیم این افراد را به شما معرفی کنیم. در ادامه مطالب کوتاهی در مورد زندگی و کارهایی که می‌توانند میراث نسل‌های آینده‌مان باشند خواهیم گفت – و معمولا در هر بخش مکالمه‌ای کوتاه با خودِ افراد خواهیم داشت؛ زیرا چه کسی بهتر از برندگان می‌تواند آنها را به شما معرفی کند؟

برندگان مدال آزادی

یوگی بِررا

بونی کارول

شرلی چیزِم

امیلیو استفان

گلوریا استفان

بیلی فرانک جونیور

لی همیلتون

کاترین جی. جانسون

ویلی مِیز

باربارا میکولسکی

ایزاک پرلمان

ویلیام راکلشوس

استفان ساوندهِیم

استیون اسپیلبرگ

باربرا استرِیزند

جیمز تیلر

مینُرو یاسویی

 

 

۱. یوگی بِررا

ap_540227011_wide-5cbe4571fe39cda6cbd235fb778f29f6d5d35149-s1100-c15.jpg

بِررا، سلطان ضربه زدن در بیس‌بال و همین‌طور استفاده‌ی جابه‌جا از کلمات و برنده‌ی ۱۰ قهرمانی از سری مسابقات بیس‌بال بود – بیش‌تر از هر بازیکن مشهور دیگری – و چهار دهه در پست مدافع و در مقام مدیر و مربی فعالیت کرد. نام کامل‌اش لارنس پیتر بِررا بود و در دنیای حرفه‌ای‌اش سه بار به عنوان بهترین بازیکنِ لیگ دست یافت. وی اوایل امسال در سن ۹۰ سالگی درگذشت.

وی به خاطر سبک گفتاریِ طعنه‌آمیزش نیز بسیار مشهور بود که می‌توانست از سخنان حکیمانه به حرف‌های کاملا بی‌ربط و مهمل نقب بزند، مانند ” تا تموم نشده، هیچی تموم نشده (it ain’t over till it’s over) به معنی جوجه را آخر پاییز می‌شمرند” و ” وقتی به دو راهی رسیدی، هر دو راه را بردار (when you come to a fork in the road، take it)”. وی در زمین بیس‌بال هم یک سخنور بود که به وضوح هیچ وقت این خصوصیت مورد استقبال ضربه زننده‌هایی نظیر تد ویلیامز قرار نمی‌گرفت.

بِررا در ۲۰۰۳ به رابرت سیگل مجری رادیو NPR گفت: ” تد همیشه از دست من دیوانه می‌شد. وسط بازی مدام به تد می‌گفتم: تد، امشب کجا می‌روی؟ چه کار می‌کنی؟ چه وقت به ماهی‌گیری می‌روی؟ و تد می‌گفت: خفه شو… من این‌جا ایستاده‌ام تا توپ را بزنم، نه اینکه در مورد ماهی‌گیری و شکار صحبت کنم.”

 

۲. بونی کارول

ap_120117028189_wide-f1809706eb49bcb8b74367db77b918409135a392-s800-c85.jpg

کارول، سرگرد بازنشسته‌ی بخش فرماندهی نیروی هوایی ذخیره، و موسس برنامه‌ی کمک به مصائب بازماندگان (TAPS)، سازمان حمایت از افرادی که در اثر مرگ یکی از عزیزان‌شان در خدمت نیروهای مسلح ایالات متحده دچار رنج و اندوه شده‌اند. کارول پس از مرگ شوهرش، سرتیپ ژنرال تام چارلز کارول در سانحه‌ی هوایی این گروه را تاسیس کرد.

TAPS از زمان تاسیس‌اش گامی‌های زیادی برداشته است تا از طریق مداوا و درمان سلامت روان برای کنار آمدن با اندوه و احساس گناه – و جلوگیری از خودکشی به بازماندگان کمک کند.

 

 

۳. شرلی چیزِم

ap_7206241122_wide-b541f8c6f1d58f9db46a013627587b59b44daa44-s800-c85.jpg

بانوی دموکرات نیویورکی که با شعار ” بدون بدهی و بدون رییس” در ۱۹۶۸ برای نخستین دوره پا به کنگره گذاشت؛ نخستین زن سیاه‌پوستی بود که به این مقام انتخاب شد. ولی پیشرفت‌اش در همین جا متوقف شد: در ۱۹۷۲، چیزم نامزد ریاست جمهوری شد. این مبارزه‌ی انتخاباتی نه تنها وی را به نخستین نامزد زن افریقایی-امریکایی تبدیل کرد، بلکه کلا نخستین شخص افریقایی-امریکایی بود که نامزد ریاست جمهوری حزب اکثریت شد.

وی در آن سال مبارزه‌ی انتخاباتی را به سناتور جرج مک‌گاورن باخت، ولی برای یک دهه در کنگره باقی ماند، که در طی آن دهه یکی از اعضای موسس انجمن کنگره‌ی زنان شد. چیزِم در ۲۰۰۵ درگذشت.

چیزم در مصاحبه‌اش با تاویس اسمایلی مجری NPR در ۲۰۰۳، به بهترین شکل خود را معرفی کرد: ” من بسیار رک و راست بودم، و مهارت زیادی در صحبت کردن داشتم، و از هیچ کس انتقاد آزاردهنده نمی‌کردم.

 

۴. امیلیو استفان

gettyimages-463909066_wide-caefa41f327b718ab024806320e10280c2925788-s800-c85.jpg

برنده‌ی چندین جایزه‌ی گرمی (Grammy) که با یکی دیگر از برندگان مدال آزادی، گلوریا استفان ازدواج کرد، و در میامی یک امپراتوری موسیقی تشکیل داد. عضو موسس گروه میامی ساوند ماشین (Miami Sound Machine) – که نام گلوریا استفان را مشهور کرد، نام خود را به عنوان بهترین تهیه‌کننده و ترانه‌سرا سر زبان‌ها انداخت. وی کرِسِنت مون استودیو را نیز برای خود ایجاد کرد.

موریسیو آباروا، معاون اجرایی آکادمی لاتین علوم و هنرهای ضبط، در ۲۰۰۰ این‌گونه گفت: “امیلیو استفان بدون شک موسیقی لاتین را در امریکا ارتقا داد. در مقام تهیه‌کننده، آهنگ‌ساز و مدیر، وی یکی از بهترین سفیرهای دنیای لاتین تاکنون است.”

 

۵. گلوریا استفان

gettyimages-474685348_wide-3b0de92facbe6acc8f307aee24e2e387995e26d2-s800-c85.jpg

 

گلوریا استفان توسط گروه امیلیو استفان، میامی ساوند ماشین به شهرت رسید. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، این خواننده پیش‌تازِ دوره‌ی پررونق صحنه‌ی موسیقی لاتین بود. درحال‌حاضر، پس از چندین دهه‌ و ده‌ها آلبوم، استفان هم‌چنان در حال ضبط و اجرای موسیقی است.

با این حال، گلوریا استفان در ۲۰۱۳ به رِیچل مارتین، مجری NPR گفت: در آغاز هیچ چیز آسان نبود.

وی گفت: ” آنها می‌گفتند شما برای آدم‌های لاتین، زیادی امریکایی هستید؛ و برای امریکایی‌ها زیادی لاتین؛ درام‌های‌تان را کنار بگذارید؛ پرکاشن‌تان را کنار بگذارید؛ نام‌تان را عوض کنید. و حقیقت این است که دلیل موفقیت‌مان همین صدای تازه و متفاوت و همین‌طور اصرار و پیگری‌مان بود. بنابراین، بسیار خوشحال بودیم از این‌که مشوق خودمان بودیم.

 

۶. بیلی فرانک جونیور

ap_051005019313_wide-976ea02ae9b9e986bae5f8790a21639a41b8467b-s800-c85.jpg

این فعال بومی امریکایی که در منطقه‌ی بومی نشین نیسکالی در ایالت واشنگتن به دنیا آمد، در دهه‌ی ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ با قوانین ماهی‌گیری ایالتی مخالفت کرد و عقیده داشت این قوانینِ تحمیلی مخالف عهدنامه‌ی قرن ۱۹ میان ایالات متحده و بومی‌های امریکا است. فرانک بارها بازداشت شد و سرانجام در اواسط دهه‌ی ۱۹۷۰ دادگاه عالی عقیده‌اش را تایید کرد.

چند دهه بعد از آن، وی به تلاش‌های‌اش در مورد حقوق بومی‌های امریکا و حفاظت از محیط زیست در شمال غربی اقیانوس آرام ادامه داد – وی با این تلاش‌ها شایسته‌ی جایزه‌ی آلبرت شوایتزر و جایزه‌ی مارتین لوتر کینگ جونیور برای خدمات برجسته‌ در راه دستاوردهای بشردوستانه شناخته شد.

فرانک یک سال پیش در سن ۸۳ سالگی درگذشت. در آن هنگام، روزنامه‌ی سیاتل‌تایمز فهرست زمانی مبارزات زندگی فرانک را جمع‌آوری کرد – که شامل تلاش‌های‌اش در طول “جنگ‌های سالمون” در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود.

 

۷. لی همیلتون

gettyimages-180128948_custom-d77a24d370fe83c132cde84d69f8c3a1dad89368-s800-c85.jpg

 

همیلتون چند دهه از زندگی‌اش را در خدمات عمومی گذراند. نخستین بار در ۱۹۶۴ وارد کنگره شد، و این دموکراتِ اهل ایندیانا تا ۱۹۹۹ در کنگره خدمت کرد که شامل یک دوره‌ی درخشان در مقام رییس کمیته‌ی منتخب تحقیق در معاملات پنهانی اسلحه با ایران بود، که به عنوان کمیته‌ی ایران-کنترا نیز معروف است. بعد از بازنشستگی، وی هم‌چنان به کار ادامه داد: همیلتون در پی حملات تروریستی ۲۰۰۱ به عنوان نایب رییس کمیسیون تحقیق ۱۱ سپتامبر منصوب شد.

با وجود این، علی‌رغم دهه‌ها حضور در دولت به عنوان شخصیت متنفذ در سیاست خارجی، وی در ۲۰۱۰ به استیو اینسکیپ مجری NPR می‌گوید یک موضوع ویژه همیشه در خاطرش می‌ماند:

” من فکر می‌کنم وقتی که با کلی آرزو و انگیزه و انرژی و تمایل به انجام کارهای بزرگ وارد کار می‌شوید، با سیستمی برخورد می‌کنید که حرکت کردن و انجام کار در آن بسیار دشوار است. و فکر می‌کنم آن چه پس از سال‌ها در خاطرم مانده است پیچیدگی و دشواری حکومت کردن در کشور امریکا است. ”

 

۸. کاترین جی. جانسون

photo_2015-12-21_11-41-17.jpg

جانسون که در آغاز فعالیت‌اش در ناسا ریاضی‌دانِ پژوهش‌گر بود، در پروژه‌هایی نظیر محاسبات مربوط به مدار بین سیاره‌ای کار می‌کرد. محاسبات وی در ادامه‌ی پژوهش‌های آلن شپرد در مورد پرواز فضایی – برای نخستین بار در امریکا – و ماهواره‌ی بررسی منابعی زمینی بود.

جانسون در ۲۰۰۸ به سرویس خبر NPR گفت: ” در آغاز، وقتی که گفتند می‌خواهند کپسول شپرد را در نقطه‌ای خاص روی زمین پایین بیاورند، مشغول به محاسبه‌ی زمان شروع مناسب این کار شدند. من گفتم، اجازه دهید من این کار را انجام دهم. به من بگویید آن را در چه زمانی و در چه نقطه‌ای بر روی زمین می‌خواهید، آن را به زمین برمی‌گردانم و بعد می‌گویم که در چه زمانی آن را به پرواز در بیاورید. من در این کار بسیار ماهر هستم.”

جانسون در طول فعالیت حرفه‌ای‌اش در ناسا، کمک بسیار به ورود زنان افریقایی امریکایی به برنامه‌های فضایی کرد. وی درحال‌حاضر ۹۷ سال دارد.

۹. ویلی مِیز

gettyimages-154686392_wide-37337e20da04f8f8968c56a1f2abf1cc47f147fb-s800-c85.jpg

 

ویلی مِیز با نام استعاری دِسِی‌هِی‌کیدز (هی بچه‌ها سلام) بیش از دو دهه بازیکن بخش خارجی تیم‌های بیس‌بال نیویورک و سان‌فرانسیسکو جاینتز بود. این بازیکن برجسته در زمین بیس‌بال نشان‌های افتخار زیادی کسب کرد نظیر جایزه بهترین دریافت توپ در سری مسابقات جهانی ۱۹۵۴ که سوژه‌ی بسیار خوبی برای عکاسان فراهم کرد و رکوردهای زیادی را نیز در کتاب‌های رکورد ثبت کرد.

مِیز در جواب این سوال که اگر در میانه‌ی زندگی حرفه‌ای‌اش دو سال به ارتش نمی‌رفت، می‌توانست رکودهای بیش‌تری را کسب کند، در ۲۰۰۰ به باب ادواردز مجری NPR گفت هرگز از این تصمیم‌اش پشیمان نیست.

مِیز گفت: ” من آدمی نیستم که به گذشته‌ام نگاه کنم و بگویم: پسر، اگه فلان چیز را داشتم یا فلان کار را می‌کردم، الان می‌توانستم جلوتر از همه باشم. می‌دانید، الان از چیزی که هستم راضی‌ام”.

 

۱۰. باربارا میکولسکی

gettyimages-472260006_wide-26737422aff08e1f68213210ca4d4ff9568e37ce-s800-c85.jpg

هنگامی که میکولسکی در ۱۹۸۶ به سنا راه یافت، با تمام احساس‌اش فریاد زد: ” ما زن دموکراتی به اسم باربارا و شخصی به اسم میکولسکی را انتخاب کردیم، و دیگر سنا مثل گذشته نخواهد بود.”

این شعار تعیین‌کننده‌ی ادامه‌ی راه میکولسکیِ پرانرژی بود. وی به عنوان نخستین زنی شناخته می‌شود که در هر دو مجلسِ سنا و نمایندگان خدمت کرد، و نخستین زنی است که برنده‌ی مبارز‌ه‌ی انتخاباتی در سطح ایالتی در مری‌لند شد و سرانجام تا پیش از اعلام بازنشستگی‌اش در آغاز امسال دارای بیش‌ترین مدت خدمت در کنگره بود.

وی در ماه مارس به رِنِه مونتانیه مجری NPR گفت: ” من یک جنگ‌جو هستم. و وقتی که می‌خواهید به جنگ بروید، باید خاص باشید. باید سرسخت باشید. باید مٌصر و پیگیر باشید. و با این ویژگی‌ها‌ می‌توانید به هدف‌تان برسید. ”

 

۱۱. ایزاک پرلمان

gettyimages-107760790_custom-0a199a2e1ae4564d4c6a72189e338de989830e04-s800-c85.jpg

 

پرلمان از سه سالگی ویولن می‌نواخت – بنابراین با احتساب روزهایی که در خانه سپری شد، وی بیش از ۶۷ سال نوازنده‌ی ویولن بوده است. پرلمان که در سنین کودکی دچار فلج اطفال شد، ده‌ها‌ سال از زندگی‌اش در جست‌وجوی خواسته‌های‌اش سپری کرد؛ نظیر اجرا در دومین مراسم تحلیف ریاست جمهوری اوباما و دیدن مجموعه‌ی خیابان سسمی.

پرلمان در این هفته به استیو اینسکیپ مجری NPR گفت: “همیشه می‌گویم هدفم این است که از آن چه انجام می‌دهم هرگز خسته نشوم. تنها راهی که می‌توانم به این هدف برسم این است که چیزی کاملا جدید بنوازم.”

خوش‌بختانه، تام هویزنگا از NPR مجموعه‌ای از آثار برجسته‌ی پرلمان را جمع‌آوری کرده – که شامل نخستین حضورش در نمایش اد سولیوان در سن ۱۳ سالگی نیز می‌شود.

 

۱۲. ویلیام راکِلشوس

ap_090413031304_wide-0990d9161f2015ef5118b730dffe7a3f6b717fa0-s800-c85.jpg

راکلشوس در ۱۹۷۰ توسط نیکسن، رییس‌جمهوری وقت امریکا، به عنوان نخستین رییس سازمان حفاظت از محیط زیست انتخاب شد، و توانست این سازمان را با تصویب قوانین آب پاک و هوای پاک در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ هدایت کند. بعد از آن، در مقام جانشین مدیر اف‌بی‌آی از دستور نیکسون مبنی بر عزل دادستان ویژه‌ی پرونده‌ی واترگیت سر باز زد و در عوض به نشانه‌ی اعتراض استعفا داد. وی در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ با درخواست رییس‌جمهوری آن زمان، رونالد ریگان، بار دیگر به سازمان حفاظت از محیط زیست بازگشت تا این سازمان را در طول دوران تحول‌اش هدایت کند.

 

۱۳. استفان ساوندهِیم

gettyimages-457016594_wide-72a6ec12e63c2b34431c3a65478c02cfb4628b51-s800-c85.jpg

 

بهترین آثار وی در مقام آهنگ‌ساز و شاعر، آهنگ متن فیلم “سوئینی تاد”، “به سوی جنگل”، و “اتفاق جالبی که در راه رسیدن به انجمن افتاد” است. وی هم‌چنین دستی نیز در آثاری نظیر “جیپسی” و “داستان بخش غربی” داشته است. وی برنده‌ی جوایز گرمی، تونی، اسکار و پولیتزر است. وی درحال‌حاضر، در حال ارائه‌ی مشاوره و حمایت از نمایش موزیکال بسیار موفقی در برادوِی به نام همیلتون، است.

ساوندهِیم در هنگام اجرای آهنگ‌های‌اش نظیر ” دلقک‌ها را گسیل کن”، به برنامه‌ی پیانوی جازِ ماریان مک‌پارتلند از رادیو NPR در مورد درسی که در طول زندگی کاری‌اش یادگرفته می‌گوید: “تمام مسئله این است که باید شنونده را همواره شگفت‌زده کرد. ”

 

۱۴. استیون اسپیلبرگ

gettyimages-497111442_wide-c4a5678189545982cd96458ca0027f8efc56efca-s800-c85.jpg

 

آرواره‌ها، مهاجمان صندوق گمشده، ای‌تی موجود فرازمینی، پارک ژوراسیک، فهرست شیندلر، نجات سرباز رایان – حتی به صورت اتفاقی هم شده، امکان ندارد تاکنون اسمی از استیون اسپیلبرگ و فیلم‌های‌اش نشنیده باشید. کارگردان و تهیه‌کننده‌، برنده‌ی ۳ جایزه‌ی اسکار و موسس استودیوی فیلم، ظاهرا تصمیم گرفته است تا هرگز با NPR مصاحبه نکند.

بنابراین، این بخش را به باب مندلو، منتقد فیلم از رادیو NPR محدود می‌کنیم که اخیرا در ۴۰امین سالگرد تولید فیلم آرواره‌ها حضور داشته است؛ فیلمی که به اعتقادش “اسپیلبرگ را سرِ زبان‌ها انداخت”.

 

۱۵. باربرا استرِیزند

gettyimages-470872738_wide-efafae4ff7668b78676985e42b62a56f9846dbb4-s800-c85.jpg

خواننده‌ و ستاره‌ی تحسین‌ برانگیز فیلم‌های ینتل(۱۹۷۵) و دختر بامزه(۱۹۶۸) حرفه‌اش را در ۱۹۶۱ با اجرا در یک باشگاه شبانه آغاز کرد. ستاره‌ی پرسروصدای برادوِی تاکنون جوایز اسکار، تونی و چندین گرمی و اِمی را دریافت کرده است. وی مسیر شغلی طولانی و پر اتفاقی را سپری کرده است، ولی همان‌گونه که در ۲۰۱۲ به تری گراس مجری برنامه‌ی هوای تازه گفت، هم‌چنان چشم به راه اتفاقات آینده است.

” شما به یک سن مشخصی می‌رسید و حیرت می‌کنید، خوب، آیا باید همه چیز را کنار بگذارم؟ آیا باید بازنشسته شوم؟ یا این‌که به خودتان می‌گویید تا وقتی که دوره‌ام کاملا به سر نیامده کارهای بیش‌تری انجام می‌دهم؟ من می‌توانستم دور دنیا را بگردم. ولی فکر کردم شاید حوصله‌ام سر برود، نیاز دارم چیزی خلق کنم. من باید خلاق باشم و می‌دانم زمان به سرعت می‌گذرد.”

 

۱۶. جیمز تیلر

gettyimages-478136044_wide-b3f88266c07eaa8b5a8fd23101fc7e2a9268b9c3-s800-c85.jpg

 

تیلر نخستین آلبوم‌اش را در ۱۹۶۸ منتشر کرد، ولی موفقیت و محبوبیت‌اش را مدیون آلبوم “جیمزِ شیرین عزیزم” در ۱۹۷۰ است که تحسین منتقدان را برانگیخت. از آن پس، وی بیش از دوازده آلبوم منتشر کرد و برنده‌ی چندین جایزه‌ی گرمی نیز شد – ولی ” آتش و باران” تک آهنگ دومین آلبوم‌اش، هم‌چنان یکی از بهترین آثارش باقی ماند.

در ۲۰۰۰ تیلر این آهنگ به یاد ماندنی را برای نواح ادمز از NPR این‌گونه تشریح می‌کند:

” این یک آرامش بزرگ است. این آهنگ بسیاری از اضطراب‌ها و تنش‌ها را آرام می‌کند. چیزهایی هستند که می‌خواهم از آنها خلاص شوم یا حداقل از من خارج شوند یا جلوی چشمانم نباشند یا حداقل به جای آن‌که آنها را درونم احساس کنم، به شکل دیگری با آنها رابطه داشته باشم، یا آنها را به دیگران بگویم یا به شکلی جلوی‌ام بیاندازم‌شان و بگویم: ” همین‌جا برای‌تان خوب است” – می‌دانید دوست دارم آنها را در خارج از خودم بسازم. ”

” و این قسمتِ دشوارِ ماجرا است؛ بخواهید آن احساسات را به آن شکل بیان کنید. ولی این کار حقیقتاً آرام‌بخش است، مثل خندیدن یا آه کشیدن. ”

 

۱۷. مینُرو یاسویی

photo_2015-12-21_11-55-50.jpg

در اوج جنگ جهانی دوم، دولت امریکا به دلیل این‌که از تهدید جمعیت ژاپنی‌های‌ این کشور می‌ترسید، بیش از ۱۰۰، ۰۰۰ از نفر امریکایی‌های ژاپنی تبار را به اجبار در اردوگاه‌ نگه‌ داشت و سیاست‌های تبعیض‌آمیز نژادی دیگری را نظیر منع رفت‌وآمد برای‌شان در نظر گرفت.

مینُرو یاسویی، فارغ‌التحصیل تازه‌ی مدرسه‌ی حقوق، برای آن‌که موضوع پرونده‌اش را به گوش دادگاه برساند، قوانین منع رفت‌و‌آمد را شکست. یاسویی می‌گوید: ” من آن قانون را دو یا سه یا چهار بار شکستم، و تا آن‌جایی‌که آن روز بعد از ظهر به یاد می‌آید، سعی کردم بازداشت شود”. و سرانجام وی باید به اداره‌ی پلیس محلی می‌رفت و خود را معرفی می‌کرد.

موضوع پرونده‌اش از آن‌جا آغاز شد. طبق گزارش مایکل مارتین از NPR:

“در نهایت، پرونده‌اش به دادگاه عالی ایالات متحده رسید، و یاسویی شکست خورد. با وجود این، وی در طول زندگی‌اش در موضوعات حقوق مدنی زیادی کار می‌کرد؛ از مسائل بومی‌های امریکا و لاتین‌های امریکا گرفته تا هر جای دیگری که ناعدالتی می‌دید. مینرو یاسویی در ۱۹۸۶ درگذشت، خیلی زودتر از این‌که بتواند شاهد موفقیتی باشد که دهه‌ها به دنبال‌اش بود؛ این‌که ایالات متحده به خانواده‌های امریکایی-ژاپنی که در ۱۹۸۸ زندانی شده بودند غرامت دهد.”

و حالا در روز سه‌شنبه دوباره تلاش‌های‌اش تحسین می‌شود و به نسل‌های بعد نشان داده می‌شود – به عنوان یادبودی برای آن‌که نشان دهیم هرگز برای تقدیر از موفقیت‌های سخت دیر نیست.

 

 

ترجمه:امیررضا مصطفایی

منبع: ان‌پی‌آر

نویسنده: کالین دویر

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>